HASTANE BEKLEME ODASI
W. H. Davies
Çeviren
Nezih Onur
Almak için ilaç, öneri
ücretsiz,
Bekliyoruz sıramızı, fareler
kadar sessiz:
İki anne ve onların küçük,
küçücük kızları-
İkisinin de bukleleri açık
sarı-
Ve ben, son gelen…
O çıplak odaya girerken,
Ne işiten oldu, ne fark eden;
her iki anne-
Biri en şık giysileri içinde,
Dantelli, kadifeden bluzu,
Boyalı dudakları, pudralı
yüzü;
Öbürü eski püskü içinde,
Soluk, beyaz, berbat bir
çehre-
Birbirlerine sert, kötü
gözlerle bakıyorlardı.
Oturdukları yerde her
ikisinin çocukları,
Alınca bu görüntüden örneği
Surat astılar birbirlerine
öylesine kötü niyetli.
Kadının biri, tek bir kelime
Boyalı dudaklarından işitmese
de,
Dedi: “Niye geldim ki
buraya?”
Bakışlarıyla yanıtladı öbürü,
üstü başı pejmürde:
“Madem giyinip
kuşanabiliyorsun gururla böyle,
Almak için ilaç, öneri
ücretsiz,
İki dirhem bir çekirdek
buraya niye geldiniz?”
Benimse ilaç değil ihtiyacım
Besleyici gıda ki canlansın
kanım;
O gün bir atı bile mideye
indirebilirdim,
Binicisini de pist boyunca
kovalayabilirdim,
Oturup şaşkınlıkla, utançla
bakmayıp da neylersin,
Bağırana değin o çağıran ses
“Sonraki gelsin!”
